Laatste update 19 april

De nieuwe website is online!!!

Klik hier voor de 2009 versie van A Sister's Hope!

Wat leuk dat je komt kijken op mijn Sister's hope pagina :) Hier vind je meer informatie over de Sister's Hope deelname van Nancy van Baak in 2008.

Sponsors bedankt!!
Het eindbedrag is geworden:

1793,00 euro!!

Ik heb meegelopen met de Sister's Hope 60 kilometer wandeltocht. Al het ingezamelde geld is gebruikt voor borstkanker onderzoek, als je meer wilt weten over de tocht zelf kijk dan op www.asistershope.org
A Sister's Hope is een zusterorganisatie van Pink Ribbon.

Bekijk hier de uitzending van de NOS:
http://www.nos.nl/nosjournaal/artikelen/2008/10/12/121008_pinkribbon.html
Ik ben bij 0.40 in beeld!! (achter een struikje, dat wel, maar ik ben in beeld!)

Het verslag 2008!

Nou mensen, daar zit ik dan. Het is zondagavond 12 oktober 2008, rond de klok van half 10 en gedoucht en wel heb ik nu even de tijd om alles voor mezelf en voor jullie op een rijtje te zetten.

Het is allemaal een overweldigende ervaring geweest. In totaal is er maar liefst 640.000 euro op gehaald met 300 man!
Hoe geweldig is dat?!

Zaterdagochtend heeft Michiel me naar Amersfoort gebracht waar ik al lekker op tijd bleek te zijn. Een lekker bakkie, een paar emotionele verhalen en een opzwepende warming up later aan de wandel! De eerste dag 33 kilometer voor de boeg, een hele tippel kan ik je vertellen. Ook een beetje zenuwachtig, want mijn wandeltrainingsplannen hebben zich uiteindelijk beperkt tot een papieren versie zonder uitvoer....

Bijna iedereen loopt met een specifiek doel in het achterhoofd. Veel ex-borstkankerpatiënten, maar ook mensen die een moeder een zus of een goede vriendin hebben verloren. Het voelt bijna raar om te lopen omdat ik het een stoer initiatief vind! Mijn mede wandelaars (ongeveer 90 procent vrouw) reageren daar onderweg uitsluitend positief op. Gaaf om zoveel lol te maken, maar ook eens verhalen te horen van "echte" mensen die nabij of zelf borstkanker meemaken of mee hebben gemaakt.

Iedere 5 kilometer staat er een "pitstop" waar water, bananen, chippies en van alles wordt uitgedeeld. Allemaal bemand door enthousiaste vrijwilligers die zich voor de gelegenheid allemaal weer even leuk hebben uitgedost. Bij iedere pitstop staat zelfs een speciaal "cheer-team" die je naar binnen juicht! Weer een pitstop verder! Goed gedaan meid! Hoe gemotiveerd wil je raken?!

Bij de 26 kilometer wordt het lastig.... Na alle mooie bossen en heide - Nederland is ECHT heel mooi - volgt er een heel lang recht stuk... Te lang eigenlijk. een asfaltweg tussen de weilanden door.

Met een heleboel enthousiaste mensen die om me heen lopen, lukt het uiteindelijk en haal ik rennend (ja je leest het goed!) de eindstreep! Kapot en stijf hijs ik me in de pendelbus die ons naar het hockeyterrein in Weesp vervoert. Daar aangekomen roept het bier, maar ik ben verstandig genoeg om naar mijn spullen te lopen, er ligt tenslotte nog een tent (bedankt youri!) die opgezet moet worden. De moed zinkt me al in de schoenen als ik eraan denk....

Aangekomen bij de stapel tassen, vraagt een vriendelijk dame wat mijn deelnemersnummer is dan kan ze mijn spullen pakken. Als ze met mijn tas en tent aankomt krijg ik de vraag: "Waar wil je hem hebben?" Eerst een beetje verbaasd en toen doordrong wat ze bedoelde euforisch, wijs ik haar naar de plek waar ik mijn tent wil hebben met in mijn kielzog nog 3 andere vrijwilligers die gezamelijk mijn luchtbed oppompen en mijn tentje slaapklaar maken!

Ik word zelf doorverwezen naar de Medi tent waar de sportmasseurs in rijen alle vermoeide benen, voeten en ruggen aan het vertroetelen zijn. Toch nog even langs de blarenpoli, want ik kom er tijdens het uittrekken van mijn schoenen achter dat ik een giga blaar onder het eelt van mijn hiel heb zitten. He-le-maal niets van gemerkt! Na een lekkere sportmasage eerst eens even eten; lekker pasta met pesto,sla en broodjes. Super voor elkaar! Het biertje dat ik uiteindelijk weet te scoren smaakt me voor geen meter en na een heerlijke hete douche ben ik om half tien mijn bedje ingegaan.

Ik zag mijn kussen en ik was weg......

Zondag

Om 6 uur word ik waker van mijn blaas. Met vrees rits ik mijn slaapzak open..... Hoe zal ik mijn lijf aantreffen deze morgen?
Ik merk dat mijn heupen een aardige optater hebben gehad. Spierpijn heb ik nagenoeg niet, het zijn vooral mijn gewrichten die protesteren. Na wat opwarmen (met een aantal bakken koffie en een beetje dansen op stevie wonder om 6.30) lijkt alles wel weer te werken zoals het moet. Mijn voeten houden zich goed, ik spreek bij het ontbijt mensen die behandeld zijn voor 10 of meer (!) blaren. Allemaal dappere figuren die met een flinke dosis tape en paracetamol toch besluiten door te gaan vandaag, RESPECT!

We beginnen weer met een hylarische warming up waarbij er highfives en hipbumps links en rechts worden gemaakt. Lachen gieren brullen dus die spieren hebben we ook vast gehad. Dan weer aan de wandel waarbij mijn heupen nog zachtjes protesteren dus ik begin rustig aan.

De pitstops volgen elkaar vandaag wat sneller op en we lopen langs prachtige plekken. Pondje over, lekker langs het water en niet te vergeten net als gisteren schitterend weer! Het lopen gaat op zich nog lekker, maar mijn heupen beginnen al wat harder te protesteren. Bij pitstop 3 toch ook maar overstag voor een wit vriendje: paracetamol.

Ik heb inmiddels voor vandaag een vast wandelmaatje gevonden: Wilma. Ze heeft het zelfde (lage) tempo als ik en lult ook ongeveer 5 kwartier in een uur ;) Mensen die mij kennen zullen weten dat dit prima werkt in mijn wereld. Praten en breien zullen we maar zeggen, het valt me mee dat onze oren er nog aan zitten na een behoorlijk aantal uurtjes slap en serieus geouwehoer hahahahahahahaha!

Gisteren ook al een hele tijd met haar gelopen, vandaag blijken we voor elkaar de laatste 10 kilometer elkaars steun en toeverlaat te zijn. We hebben gelachen en heeeeeel hard gevloekt, gewoon omdat dat even nodig was.
We lopen met zijn tweetjes als hekkesluiter, maar beloven elkaar: We gaan het halen!

Bij de 20 kilometer (nog 7 te gaan voor de 60 totaal) worden Wilma's voeten nog even ingespoten met een verkoelend busje iets (weet nog steeds niet wat) en kunnen we er allebei weer even tegen. Zeker als mijn moeder belt en vertelt dat ze samen met mijn vader bij het olympisch stadion staat en me tegemoet komt lopen...

Ik begin al te huilen voor ik ze uberhaupt in het vizier heb. Dit is wel de extra boost voor de laatste 7.

Mijn heupen schreeuwen het uit, dus van de witte gaan we op de roze vriendjes over. Even een ibuprofennetje voor het laatste stukkie. Wilma loopt ook al aardig stuk, maar we slepen elkaar er door. Op 4 kilometer voor het eind komen mijn vader en moeder me tegemoet met een bos bloemen. Gisteren had ik al een balletje bij mijn moeder opgegooid, maar vandaag komt het hoge woord eruit: Volgend jaar loop ik met je mee! Op 3 kilometer voor het eind staat er weer een cheer ploeg om het laatste zetje (en hopelijk de laatste banaan) te geven voor die bekende loodjes. Het gaat weer makkelijker en weer trek ik een sprintje naar het einde: Ik ben er en I F*CKING did it!

We komen aan bij een sporthal waar we de shirts krijgen uitgereikt voor het slot in het Olympisch stadion (ik zal de uitzending van de NOS hier nog wel posten) Alle borstkanker en ex-borstkanker patiënten krijgen een extra grijs shirt uitgereikt. Op die manier wordt het pijnlijk duidelijk en schrik je je rot. Niet met iedereen met wie je kletst heb je het over kanker. Een aantal van de gezellige meiden waar ik mee heb gekletst de afgelopen dagen lopen in het grijs.

In optocht naar het stadion en iedereen krijgt een roze ballon. Na veel te lang wachten - alles duurt te lang met 60 km in je benen - mogen we naar binnen, waar hordes mensen ons staan op te wachten. Een emotioneel gebeuren en ik ben godse blij als Michiel zie. Eindelijk het is nu echt klaar!! Nou ja, bijna dan, want er volgt een slotceremonie waarin onder andere met de meiden in het grijs wordt gevierd dat ze leven, het zijn survivors en met het geld dat we hebben opgehaald volgen er hopelijk nog veel meer. Hoe meer onderzoek hoe meer mensen een kans hebben in de toekomst!

Het bedrag wordt dan ook eindelijk bekend gemaakt. Met 300 mensen hebben we uiteindelijk 640.000 euro opgehaald!
Het geeft een supergevoel. Het is gelukt en het bedrag is gigantisch!

Op naar huis en naar een miljoen volgend jaar!

Oh en voor de kanjers die ik niet heb genoemd: Elise, Annemiek, Wil en nog een heleboel andere lieverds waarmee ik heb lopen kletsen: ik heb even niet de puf om jullie allemaal in het verhaal te breien :)
En dan nog de mensen die me hebben gebeld en gesmst: je wilt niet weten hoe dat heeft geholpen! Vera, Leonieke, Esther, Irma, papa, mama, paps, mams en uiteraard Michiel: bedankt voor de steun onderweg!!

Liefs,

Nancy (die waarschijnlijk volgend jaar weer zo leip is ;) )